Sylvia's profile.:: R e d W o r l d * ...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    June 16

    R e D : Thx 4 the giving chance

    บางทีอาจเป็นเพราะเราชอบขอโอกาสดีๆให้เข้ามาในชีวิต
     
    และตอนนี้พอมันเข้ามาพร้อมๆกัน ตัดสินใจไม่ถูกเลย
     
    ทำใจลำบากจัง ใครก็ให้คำตอบไม่ได้
     
    จับปลาหลายๆมือมันต้องลงเอยแบบไหนกัน
     
    บ๊ายบายชีวิตวัยรุ่นนนน

    R e D : My 1st Resign letter

    June 22, 2009                                     Letter of Resignation

    Dear all,

    Please accept this letter as a formal notification of my resignation from the position,with effect from June 30, 2009.

    While I believe that I am moving for good reasons, I am sorry to leave, and I thank everyone for all of your support during my time with the company, which I have found enjoyable and fulfilling. I really appreciated for the opportunities you have provided.

    If I can be of any help during this transition, please let me know.

    Sincerely yours,

    Savica XX

    R e D : The immigration of me!!

    ได้เวลาอพยพ ย้านถิ่นฐานไปอยู่ซีเกท ณ นครโคราช
     
    ทำใจอยู่นานนะ ไหนจะเรื่องชอปปิ้ง ที่คงจะกลายเป็นแค่ผู้เสพข่าวสารเท่านั้น
    ไหนจะเรื่องกลับบ้าน ระยะทางมันทำให้ท้อเหลือเกิน
    เงินๆทองๆก็ไม่เข้าใครออกใคร ไปอยู่คนเดียว เสียค่าเช่าหอได้อีก รายได้เท่าเดิม
    อยู่ที่นี่นะ ชิลมาก ทุกอย่างโอเค ยิ่งได้อยู่บ้านใกล้ที่ทำงานเนี่ย สบายสุดๆๆๆ
    หรือว่าอยู่ดีๆ แล้วมันสบายเกินไป ก็ไม่รู้ เห้ออ
     
    ถึงแม้ว่าไม่ว่าอยู่ที่ไหนมันก้ได้ความรู้เหมือนกัน
    แต่ก็เอาเถอะ แค่คิดเรื่องทำงานที่นี่ ก็คงไม่เกินปีเดียว
    และยังไงซะ ชั้นก็ต้องหางานบริษัทข้ามชาติทำเข้าซักวันอยู่แล้ว และอย่างต่ำก็ต้องสองปี
    ซึ่งรวมแล้วนั่นจะเป็นเวลาสามปีในชีวิตวัยรุ่นที่สูญเสียไป
    ไหนๆมันจะไปแล้วก็ไปเลยดีกว่า รีบทำงานเก็บเงิน เรียนต่อ
    กลับมาสานฝันของคุณพ่อ และใช้ชีวิตให้คุ้มค่าต่อไป
     
    สิ่งที่ชั้นเผชิญอยู่ตอนนี้ มันเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
    ด้วยความไม่พอเพียง ชอปปิ้งหมื่นกว่าๆๆ ที่มีมูลค่ามากที่สุดในชีวิต ด้วยความคิดเตรียมตัวรับปริญญา
    หลังจากนี้ก็อาจจะเป็นโอกาสอันดีที่ได้หักห้ามใจไม่ใช้ชอปปปป
     
    ที่น่าอารมเสียนอกจากเรื่องมือถือหน้าจอแตกก็คือโดนบีบบังคับให้จ้างเนี่ย
    น่าเบื่อมาก ทั้งๆที่รู้จักกันดี ก็ไม่คิดที่จะช่วยเหลือกัน
    พูดจาแต่ละครั้งก็คิดแต่จะเอาเงินจากเราไป
    หวังแต่จะหาประโยชน์ เห้ออออ
    เห็นแก่คำพูดที่เคยพูดไว้ ก็เลยต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง
    แต่ถ้าจบเรื่องนี้ ไม่คบด้วยอีกแล้ว
     
    หลังจากตัดสินใจและมั่นใจในตัวเองแล้ว
    ตอนนี้ก็พร้อมที่จะหาเรื่องเนรเทศตัวเองออกจากสังคมเมืองกรุง
    เหลือแค่หาเหตุผลสวยๆไปเผชิญความจริงกับความทรงจำดีๆสองเดือนที่นี่ ที่ต้องตัดใจทิ้งไป
     
    หวังว่าคงจะได้เจอสิ่งดีๆอย่างที่คาดหวังไว้ให้สมกับความปรารถนาอันแรงกล้าที่ได้สั่งสมมาด้วยทีเถิดดด
     
    สู้ต่อไป เพื่ออนาคต
     
    ปล.ตอนนี้เลี้ยงหมาสองตัวที่บ้าน ดื้อด้านกัดเจ็บมากๆๆๆๆ