คิดถึงบลูบิ้ง
ตอนนี้อยากเลี้ยงหมาจัง
อยากเล่น อยากแกล้งหมา

หมามันไม่เบื่อหรือไงนะ กินแต่อาหารเม็ด
วันๆก็อยู่แต่ในบ้าน เจอแต่อะไรๆซ้ำๆ

คนเรานี่ก็แปลกเนอะ

แค่เห็นแล้วรำคานนนนจัง
ไม่รู้ว่ามีใครไปกักขังหรือกีดกันทางเดินอะไรนักหนา

ทั้งๆที่อิสระก็มีอยู่แล้ว
ทำไมไม่รู้จักพอซะบ้าง

อยากจะได้ แต่ก็ไม่พยายาม
แล้วใครจะมีเวลามานั่งตามใจหามาให้

สำหรับคนแบบนั้น อยู่ในโลกแบบนั้นก็สมควรแล้ว

เบื่อจัง คำพูด คน..

คงจะดีกว่านี้นะ ถ้ามองโลกในแง่ดีให้เป็นบ้างซะที

หวังดีกับคนอื่นบ้างหน่ะ รู้จักไหม?

ปล. ไม่ได้ด่าใครนะ แค่อยากเขียนอะไรที่ระบายได้บ้าง 
ขออย่าให้มีใครพยายามสะดุ้งเฮือกคิดว่าเป็นตัวเองอีกเลย

แล้วถ้ามันจะเข้าตัวใครสักคนก็แนะนำให้เอาเวลาไปสนใจเรื่องของตัวเองดีกว่านะ
ใช้ชีวิตไปวันๆให้พ้นทุกข์ได้ซะที
ก็เรื่องนี้มันไม่ได้มีความสำคัญอะไรขนาดนั้นหรอก